Boek 26 : Strips over de Rabbi en Johan
Sinds mijn ouders in 1952 , vlak na mijn geboorte, een abonnement op de Donald Duck namen, ben ik verslingerd aan strips, "stripboeken" zoals onwetenden zeggen. Het is dan ook een schande dat ik pas in dit 26e Boekenblog tips over strips geef. Maar goed, beter nu dan helemaal niet. Want, lezers, de goede strips zijn niet gestopt met de dood van Goscinny (Asterix, Lucky Luke), Marten Toonder (Ollie B.Bommel), Hergé (Kuifje) en Franquin (Guust).
In Nederland -en ik heb het nu wel over strips voor volwassenen en andere jonge mensen - is Dick Matena bezig met een verstripping van Nederlandse klassiekers, maakt Martin Lodewijk opnieuw geestige Agent 327-verhalen, en is Henk Kuijpers met Franca nog steeds actief. En wat doet good old Jan Kruis, nadat hij met pensioen is gegaan en Jan , Jans en de Kinderen verweesd en zielloos achterliet bij Studio Jan Kruis ? Hij stort zich op Multatuli's Woutertje Pieterse. In een onmogelijk groot formaat uitgegeven, illustreert hij het schitterende verhaal , waarin Juffrouw Laps wordt verteld dat zij, tot haar ontzetting, "een zoogdier" is, werkelijk fantastisch. Kortgeleden verscheen het tweede deel . Het ligt in de Centrale Bibliotheek bij de strips op de tweede verdieping.
Niet ver daar vandaan, in dezelfde stripafdeling, ligt de serie over De Kat van de Rabbi, door Joann Sfar. Ik las het vijfde deel , Afrikaans Jeruzalem, en heb me bijzonder vermaakt over de sprekende kat die overal zinnig commentaar op geeft, en de opgewekte rabbi die over alles een wijs maar niet altijd bezonnen oordeel heeft. Een bijzondere bijdrage aan het redelijk en vrolijk denken en doen, deze strips. Ook nog eens zeer goed getekend.
Al evenzeer tot nadenken stemmend zijn de strips van Dupuy en Berberian, over Johan en zijn omgeving. De verhalen spelen in Parijs, in de jaren ‘90 en ‘00 in een kunstenaars- en burgerlijk milieu. "Meneer Johan is allesbehalve een gewone stripheld. Hij kan niet vliegen. Hij reist niet door de tijd. Hij drinkt geen toverdrank. Hij redt de wereld niet van de ondergang. Hij heeft bindingsangst en maakt zich zorgen over zijn wijkende haargrens. Zijn vrienden vallen hem lastig met hun problemen. Alles is herkenbaar en (semi)autobiografisch."(Joost Pollmann,Volkskrant). De tekeningen doen een beetje aan de jaren 50/60-stripstijl denken. Het laatste deel, Welkom in Boboland, een milde aanval op opscheppers, , was een nieuw hoogtepunt van de tekenaars, die zo nauw samenwerken dat ze niet van elkaar weten wie wat geschreven of getekend heeft. De regels voor hun geslaagde samenwerking : "Niet roken.. Zich regelmatig wassen. Niet naar bed met de vrouw van de ander. Niet met elkaar naar bed gaan." Als meer mensen dit zouden doen, dan zou het wellicht beter gaan in de wereld. Nu moeten we er maar over lezen: Jan Kruis/Multatuli, Joann Sfar en de Kat, Dupuy/Berberian met hun Meneer Johan.
PS: wilt u mij melden van welk boek u in 2009 het meest genoten heeft ? Het hoeft geen boek uit 2009 te zijn ! Bedankt!
Reageer
Robert MacFarlane The wild places : Een schrijver die het soms ver zoekt, blijft nu dicht bij huis en ontdekt dat daar ook nog veel wilde natuur is. Hij bezoekt allerlei woeste verlaten plekken in het land (is natuurlijk gemakkelijker dan in het overvolle nette nederland) blijft er slapen, neemt regen en kou voor lief. Kan prachtig over de natuur vertellen en voor een anglofiel helemaal een leuk boek. Mooie keus Pieta, MacFarlane heeft ook een geweldig boek over bergklimmen geschreven, dat heb ik met angst en beven gelezen
Het leukste boek vond ik "Waarom de Geailleerden de II wereld oorlog wonnen" van Richard Overy. Je denkt ik weet wel waarom de goede kang heeft gewonnen maar Overy laat allerlei allerlei onvermoede kanten zien en legt goed uit waarom het zo spannend was tot begin 1944. Tot aan het einde van de oorlog waren de Duitsers de veel betere vechtjassen, elke Duitser wist ongeveer drie tegenstanders uit te schakelen. De GIs waren geen partij voor de Duitsers. De slag om Midway is door 10 goed gerichte torpedoos beslist en was het keerpunt in de slag om de Pacific. De slag om de Atlantische oceaan was echt kantje boord, de nieuwe techniek arriveerde precies op tijd. Als de D day operatie met nog een dag was uitgesteld hadden ze het drie weken moeten uitstellen van wege het slechte weer. De Duitsers hadden altijd de beste wapens maar ze konden er niet genoeg van maken want de kapitalisten en de communisten waren de betere massa producenten. Fascinerend allemaal, ik heb in het in een paar dagen uitgelezen. Voor iemand die de achtergronden wil kennen van het grootste conflict van de 20 tigstre eeuw een aanrader. Antwoord:Bedankt Julius, voor deze reactie;het maakt nieuwsgierig.Leo
