Boekenblog 117; Peter Pontiac (en Judith Vanistendael)
Op maandag repeteer ik altijd met het Koor De Blauwe Maandag. Heerlijke avonden zijn dat. Maar zo nu en dan moet ik me verbijten: als eveneens op maandag in de OBA de Literaire Salon plaats vindt, gepresenteerd door Judith Uyterlinde. Het Koor gaat voor, zeker. Maandag 24 januari is het weer zover: twee grote striptekenaars, Peter Pontiac en Judith Vanistendael zijn de hoofdgasten. En dat muzikaal ondersteund door The Pignose Willies, wie wil daar niet bij zijn.
Judith Vanistendael is hier nog vrij onbekend.Haar vader, Geert Van Istendael, ja, die kennen wel als knorrige commentator op België en nog specialer, Brussel. Een soort Willem van Toorn en Koos van Zomeren bijeen, en al even goed schrijvend. Bij Judith gaat het via de tekenpen, en het knappe bij haar is dat ze voor volwassenen tekent, maar in een wat kinderlijke stijl, waardoor de boodschap nog sterker overkomt. In De Maagd En De Neger, gebaseerd op een ware gebeurtenis opgetekend door Geert, vertelt zij ,"vanuit het perspectief van de vader - treffend getypeerd met ruime onderkaak en zuinig mondje - het verhaal over een meisje dat thuiskomt met een nieuwe vriend die zwart blijkt te zijn."(Joost Pollmann) Meesterlijk.
Over de Van Istendaels schrijf ik een andere keer uitgebreider. Pontiac is de hoofdfiguur in dit blog.In de tijd dat teksten van popsongs nog niet standaard werden bijgeleverd bij de elpee, die grote zwarte schijven waarvan, als je er een naald op liet neerkomen, geluid, muziek kwam (en nog), was ik reuze benieuwd naar waar helden als Beatles, Bob Dylan en de Rolling Stones nu eigenlijk over zongen. Anderen ook, en die typten die teksten na eindeloos luisteren over en drukten die dan, vrijwel steeds illegaal, af. Gelukkig had Joop Schafthuizen hier geen interesse voor.
Het omslag was meestal een krakkemikkige tekening. Daarna luisterde ik dan de teksten met het boekje in de hand af, de talrijke fouten weer verbeterend.
Eén zo'n tekstboek onderscheidde zich door de geweldige tekening op het omslag, èn de goede weergave van de teksten. Dat was het Rolling Stones Songbook.Natuurlijk, omslag: Peter Pontiac. Ik herkende zijn stijl, want zijn tekeningen had ik al vaak in Hitweek/Aloha gezien. Heftige en virtuoze pentekeningen in inkt. Onderwerpen: muziek,drugs,de straat. Hier tekende iemand de rock ‘n'roll zoals je die zelf wilde beleven. En hij deed dat in de stijl van de striptekenaars die ik al sinds mijn jeugd bewonderde: Franquin, Marten Toonder. En ik zag ook verwante geesten om deze tekenaar heen: Evert Geradts, Harry Buckinckx.,Ever Meulen. En zo ging mijn stripjeugd naadloos over in een wereld met strips voor volwassenen of wat voor volwassen doorging.
Die wereld zie ik terug bij de tentoonstelling die de OBA van het Museum of the Image (Breda) heeft "geleend": Comix, Hotpix & Tragix. De "bootlegs", de platenhoezen,de boeken, de originele tekeningen, het ligt er allemaal. En nog veel meer, want Pontiac is, als elke echte, door innerlijke noodzaak gedreven artiest, altijd doorgegaan.En heeft in 2000 ook nog eens een van de allereerste Nederlandse graphic novels gepubliceerd: Kraut, het indrukwekkend weergegeven verhaal over het oorlogsverleden van zijn vader.
Zijn stijl is nog altijd even heftig en weergaloos als in 1973. De toekenning van de Marten Toonderprijs 2011, als 2e na die totaal andere hele grote striptekenaar, Jan Kruis, lijkt mij volkomen terecht. Mijn kandidaat voor 2012: Dick Matena of toch Daan Jippes ? Hier laat ik het bij; maar ù kunt nog uw afspraken afzeggen om een prachtavond in de OBA mee te maken. Eerst naar de schitterende overzichtstentoonstelling van Peter Pontiac in de Expozaal, een hapje eten, en dan genieten van een onderhoudende avond. U wel.
