Boekenblog 33 Olympische (Winter)spelen
Bij mij ligt het Volledige Programma voor de Olympische Winterspelen op de televisie. Ik verwacht wel een paar nachten op te offeren om naar de schaatsprestaties van onze mannen en vrouwen te kijken. En het Bobsleeën dan ? Nee, dank u, met alle respect voor het doorzettingsvermogen van wie dan ook, dat interesseert me geen biet. Ook het rodelen -een sport voor rubberfetisjisten -laat ik aan me voorbijgaan. Dan lees ik liever een mooi boek over de Olympische Spelen, zoals Oranje op Olympisch IJs, van Marnix Koolhaas en Huub Snoep (1998), waarin we Siem Heiden,verre naamgenoot van de grootste schaatser aller tijden Eric Heiden, in 1928 te Sankt Moritz aantreffen.: "Er waren zoveel officials aanwezig dat er voor Heiden geen kamer meer over was. Zonder morren accepteerde hij een ongebruikte badkamer'. En dan: De laatste dag stond de 10 km op het programma, de sterkste afstand van heiden.. Helaas stak toen de föhn, de gevreesde bergwind , op en werd na vier ritten de wedstrijd stopgezet. De tien kilometer van 1928 blijft daarom de enige Olympische afstand zonder winnaar. Voor dit soort regels geef ik graag ook het curling (het wat ?) kado. Nou ja, veel niet-Nederlanders beschouwen het kijken naar schaatsen nog steeds als vervelender dan het kijken naar het groeien van gras.
Toch is het met boeken over de Winterspelen merkwaardig gesteld. Je moet toch wel je best doen om goede , informatieve boeken te vinden, zeker vergeleken met die over de Zomerspelen. Het is niet meer zo beroerd als in de jaren ' 50 en ' 60 toen een uitstekende sportjournalist als Klaas Peereboom het presteerde om in zijn schitterende Olympische Logboek 1960 maar liefst 1 ½ pagina (van de 275 ) aan de Winterspelen van Squaw Valley te wijden. Spelen nota bene waar Nederland voor het eerst in de persoon van Sjoukje Dijkstra ("het Amstelveense meisje") bij het kunstrijden een zilveren medaille behaalde. "De bekoorlijke Joan Haanappel werd in dit milieu van elite-rijdsters toch nog vijfde ". Onvergetelijke zinnen. In het OBA Magazijn staan nog drie prachtige Peerebooms, over de Spelen van 1948, 1952 en 1964, maar met even weinig informatie over de Winterspelen. In 1964 werd Sjoukje zelfs Olympisch kampioen, wat mijn moeder in het geheel niet verbaasde: "Kijk eens wat een dijen, daar kun je geweldige sprongen mee maken." Later werd Sjoukje echtgenote van een Oostenrijkse circusdirecteur.
Ik hoop op succesvolle schaatsprestaties, en zal daarnaast vooral genieten van het skilopen.
Toch nog twee bijzondere titels : Een Vredesvlam in Serajevo , door Marjolein Voorberg ,een verslag van een bezoek van een aantal Olympische winnaars van Serajevo 1984 aan de toen door Burgeroorlog geteisterde stad. Plus, luchtiger, Guus en Gerda en de Olympische Spelen, waarin twee pinguïns zich inschrijven voor het synchroonzwemmen. Lijkt me geweldig.
