Boekenblog 49 Entius, Hoogervorst, Luitzen , Schogt en Wijnen ?
Veel auteurs zijn snel vergeten, bij andere duurt het wat langer. Wie leest nog Buddingh' , Adiaan Morriën, Alfred Kossmann, Elisabeth Zernike ? Allemaal gerespecteerd tijdens hun leven, en nu eigenlijk in het vergeetboek gekomen, niet lang na hun overlijden. Ik kan lezing van hun werk van harte aanbevelen: het gaat ergens over -de grote vragen van het leven-, ze spelen in herkenbare steden als Amsterdam, Dordrecht, IJmuiden, Rotterdam en ze zijn voortreffelijk geschreven, en al gebeurde dat vooral tussen 1950-1990, ze zijn niet verouderd.
Is dit al erg genoeg -of is het feit dat HBO-leerlingen van 20 niet weten wie Gerard Reve en Jan Wolkers zijn erger?- het kan schrijnender. Lees en huiver.
Je boek krijgt een Debutantenprijs, je boek is vertaald in het Engels, Duits, Koreaans, je boek geeft een prachtig beeld van Amsterdam in de jaren '60, je schrijft korte verhalen die de hemel worden in geprezen. Maar als je aan iemand vraagt: heb je het laatste boek van Yolanda Entius, Philibert Schogt, Ingrid Hoogervorst of Jan Wijnen (of Jan Luitzen) gelezen, dan staart men je glazig aan. Nooit van gehoord!
Toch kan ik u hun werk van harte aanbevelen. Ze zijn met zorg geschreven, ze gaan de grote vragen van het leven bepaald niet uit de weg, ze geven vaak een schitterend beeld van Amsterdam in een bepaalde periode, of nemen u mee naar de woeste kusten van Ierland, de Hoge Alpen van Frankrijk of bieden een verrassende blik op het puberleven.
Hoe is het mogelijk dat we op de bestsellerlijst een of twee jaar bijna wekelijks de zelfde boeken zien staan (of op de lijst van de meest geleende boeken) ? Is er dan niks anders te koop dan juist die tien, twintig boeken ? Waarom zijn de reserveringslijsten voor Koch, van Royen, Larsson, Noort, van der Vlugt nog steeds eindeloos, ook na meer dan half of heel miljoen verkochte exemplaren ? Wil niemand de moeite nemen om het geestige Beste Reiziger (Schogt), het navrante Alleen Voor Helden (Yolanda Entius), het ontroerende Koningsoffer (Jan Luitzen) en het felle Woede (Ingrid Hoogervorst) te kopen, te lenen en vooral :te lezen. En dan vergeet ik -kijk zo gaat dat, Jan Wijnen met zijn verrassende korte verhalen (Deze Eenzame Wereld) nog bijna. Bij hem is het : je duikt in het verhaal en ineens, binnen twee, drie zinnen is het uit, en dat klopt dan ook precies. Maar ja, korte verhalen ! De standaardonzin hierover is: "net als je er in zit, is het afgelopen". Dit voor een andere keer. Mijn advies: stop even met de focus op de lopende , saaie, bestsellermode, en probeer eens die auteur die je niet kent. Er zitten parels bij. Doèn!
Reageer
Heel goede tip: ik moet tot mijn schande bekennen dat ook ik glazig zou kijken bij de genoemde auteurs. Als ik mijn huidige boek uitheb, een boek van meer dan 900 bladzijden, ik ben op pagina 555, zal ik eens een van deze auteurs ter hand nemen en me laten verrassen.
Uit het hart gegrepen!
