De OBA volgens Hanna Bervoets

Marianne is een van mijn trouwste lezers. Ze zit in een rolstoel en draagt een stoma. Ze kan niet alles meer, maar lezen doet ze graag. Wanneer ze een boek uitheeft, maakt ze aantekeningen en collages van de passages die haar het meest intrigeerden of raakten.

Omdat Marianne van een uitkering leeft, is een nieuwe roman een flinke uitgave. Maar hoort ze over een boek dat ze graag wil lezen, houdt ze de website van haar buurtbibliotheek goed in de gaten. Uiteindelijk hebben ze er alles, is haar ervaring.

De Bibliotheek is geen luxe. Het is een plek voor kinderen die thuis geen boekenkast vol Reve en Ovidius hebben staan. Voor ouderen voor wie 22,50 voor een roman een flinke hap uit hun maandelijkse inkomsten betekent. Voor de tieners die wél de moeite nemen het boek te lezen voor hun mondeling. Voor mensen met een beperking, voor wie de wereld soms net iets kleiner is.

Door te bezuinigen op de OBA werkt de gemeente Amsterdam ongelijkheid in de hand. Het bestuur lijkt te vergeten dat toegang tot literatuur, kinderboeken en studieboeken niet voor iedereen even vanzelfsprekend is. Hoe minder filialen, hoe hoger de drempel een bibliotheek te bezoeken. De gemeente zou geen drempels moeten opwerpen, ze zou ze moeten wegnemen.     

Hanna Bervoets